OurMusic.Biz
Muzikantendag – Geld verdienen met je muziek. Presentatie geldstromen:
Zaterdag 15 oktober was ik uitgenodigd om op “Muzikantendag” een presentatie te geven hoe je als artiest geld kunt verdienen aan je muziek. Hiervoor heb ik een Prezi Canvas gemaakt met daarin de diverse geldstromen in de Muziek industrie. Met aandacht voor Auteurs-en Naburige Rechten, publishing en platenmaatschappijen. Zie hier de link naar de PREZI. alle commentaar en opmerkingen ter verbetering van deze PREZI zijn meer dan welkom.
Artist remuneration for digital exploitation
The music industry is evolving and it’s about time that the way in which artists are being remunerated for their creative work changes. Some artists are moving away from the centralised music industry and have found DIY types of exploitation for their work, through which they control the distribution, promotion, marketing and other related matters themselves and pay others for the services/added value they offer.
Other artists are still working with labels and record-companies with artist/master contracts or within a licensing deal whereby the label is paying royalties as compensation. The artist is the added value to the label.
Even though most of the record companies are looking for a full service/360 agreement the way the artists are remunerated for their digital exploitation hasn’t changed that much. There’s a special clause in the contract with a different percentage for digital downloads, but I haven’t seen any specific clauses that deal with the complex changing digital exploitation.
In my opinion there should be a relationship between the business model of the exploitation and the type of remuneration an artist gets. Not only a differentiation between physical (tangible) and digital (intangible) sales, but how the music work is offered to the consumer should also be taken into account. Is it through streaming (access) or is it through a permanent download (ownership)? This is not only relating to the functionality of how it is distributed but also to the revenue model that is offered. The business model for streaming is mostly based on a share of revenue from (user) subscription income or a revenue share from 3rd party income e.g. advertising.
I’m not going to rattle on about the percentages that artists should get, because that’s completely dependent on the work/commitment that the label will do for an artist. Especially on the marketing side of things it’s important to see the investments and commitment that is given. These should include budgets for video and online presence. Especially for smaller artists there is a thin line between promotion and exploitation when you look at streaming on various platforms like YouTube, Spotify and others. So when promotion generates income and is not only a cost, then I think it’s fair that the artists get a better share of the income.
In the on-going discussions the viewpoint is very much from the Physical Sale side. Is a digital sale a license or not? Should these incomes be looked at as 3rd party licensing income? What are the deductions taken from the gross income/at source income before the royalty calculation is done?
In my opinion there’s indeed a cost for the label to digitise and distribute the content to various music services. That’s part of their business and should be calculated into their overhead costs. In the changing way of how people consume/access music it’s good to see how the various income streams are built up. Do they for example include mechanical copyrights from US downloads? If the music is streamed through linear services, do the label and the performing artist already get remuneration from societies like PPL/SoundExchange? If it’s a license contract should the artist get a share of the labels’ income? These things all rely on the specifics of an artist, and it’s the responsibility of management to make the right decisions and to make sure the artist is fairly compensated.
Looking at the complete ecosystem of the music industry there are a lot of changes going on. The record labels have become entertainment businesses with tentacles in the various aspects of the music industry. Including publishing, live business, merchandising and other services. If they don’t offer previously mentioned services themselves they would like a share of the income as a compensation for their recording/marketing investments. And indeed all of the aspects are related. Through online exploitation and the new social media reach the popularity of an artist will have direct impact on all the activities that the artist undertakes. So a balanced effort between the involved parties and a fair share of income will only benefit the complete ecosystem. To make the balance right it’s important that there’s a transparent overview of income and costs, which relates to the whole music industry ecosystem. It’s up to the artist and manager to choose who controls that ecosystem.
This post was originally written for the Music4.5 blog, thanks to Charlotta Hedman:
Are artists being paid enough in the digital ecosystem?
DIGITAL OPPORTUNITY – The Hargreaves Report / comment from an European Perspective
Following the Copyright discussions in Europe from various perspectives it’s quite interesting to see the comments and recommendations in the DIGITAL OPPORTUNITY Report.
The report is written from the perspective of the Digital Opportunity for the UK Creative Industries.
However the UK is part of the European Union and the various recommendations will have to comply with the developments on the continent.
I come from a background where I’ve worked for recordlabels, the Dutch music copyright organisation Buma/Stemra and Music Services (SellaBand, 22Tracks). So I’ve got a broad view on the problems about music licensing that are discussed.
I would like to share my observations on the report from these various perspectives, especially from the music industry point of view. First I would like to state that the current state of the music licensing process is a big mess, and that this indeed hinders the raise of new innovative legal initiatives. The market itself has not been able to solve it and to my opinion it needs regulation on an European Level. The European Commission has recognized the various problems and they have initiated the Digital Agenda. I hope that the outcome will be a balanced system that will benefit the creative industries, the consumers and those companies that build the right business models between creator and consumer.
Chapter 3 and 4 of the review are of particular interest to me, especially the single market view and the concept of the Digital Copyright Exchange.
The point of Harmonisation of rights within the European Union is crucial. Currently the various local copyright laws are still too much apart. Mainly because they are still much focussed on an offline situation, where the government has given the collecting societies a local monopoly.
The fact even that we call these author’s organisations “collecting societies” means that there’s something wrong. Paying remuneration to the author’s is to my opinion their key function, and an author should be able to choose an organisation that fits his specific needs. Even if that would be an alternative rights system like Creative Commons.
The copyright laws are build around “Performance-”, “Making Available-” and “Reproduction-” Rights. Within the various member states these all have a different meaning within the copyright laws and the jurisprudence around it. So a harmonisation will further help the cross border licensing. Personally I think that the technical copyright definitions as they are now should be renewed and that these should be better defined on a functional level.. This way copyright is less depending on new technical developments and more focussing on how copyrighted content is used/offered.
About Chapter 4, the “Copyright Licensing” recommendations and the Digital Copyright Exchange.
The remark that most of the content rights are acquired and exploited by intermediaries means that the individual exploitation of copyrighted material is still far away. Even though that over the past years systems like “Google AdSense” have proven that micropayments to individual online publishers are working quite well.
So what will happen to collective licensing? The offline system where the various collecting societies each have a monopoly within their own territory is not working in the online world. A music copyright organisation has acquired the copyright from certain authors, for the Anglo-American repertoire the mechanical rights are with the music publishers.
So the copyrights are fragmented between various intermediaries, the publishers and the various Worldwide Music Copyright Organisations. In the offline business these intermediaries have made arrangements to represent each other locally through reciprocal agreements. Local copyright laws gave the Music Copyright Organisations the exclusive monopoly in dealing with these rights. This is Collective Licensing in the Offline Mode.
The “Digital Copyright Exchange” as it is described would become merely a point where rights holders and users come together with some licensing facilities, then actually becoming the default clearing house or rights broker. Even if the Government gives incentives as mentioned in 4.34.
The Digital Copyright Exchange would be more of an extension of the Global Repertoire Database and WIPO’s International Music Registry (copyright & sound recordings).
In the meantime also the EC- Internal Market has published its Communication “A Single Market for Intellectual Property Rights”. In here (3.3) it’s mentioned, “the Commission will submit proposals to create a legal framework for the collective management of copyright to enable multi-territorial and pan European licensing”.
This goes further then the “Digital Copyright Exchange” that would facilitate a new type of collective licensing institutions: Quote EC COM (2011/xxx) 3.3.1.:”the framework should allow for creation of European “rights brokers” able to license and manage the world’s musical repertoire on a multi-territorial level while also ensuring the development of Europe’s cultural diversity”.
The Digital Copyright Exchange could become part of the underlying database, as mentioned in the section 3.3.2. EC COM (2011/xxx): Technology and database management.
I would think that if the Digital Copyright Exchange would actually become one of the “Rights Brokers’ it would be much more effective and could be an important player in the market.
In respect to the Hargreaves Report 4.42 (Single EU Market for Content: Cross Border Licensing) this relates back to the set up of ‘Rights Brokers” as mentioned above. I believe that there should be a distinction between the rights holder and the company that exploits the rights on behalf of the rights owner. So the various local music copyright organisations should not be collecting the money from the users but from the “rights broker”. This would lead to a much more efficient way of licensing and distributing income. Currently the various societies are nearly all struggling in handling the enormous amount of data they get from streaming services and download stores. If these investments and resources would be combined it all could be done more efficient.
The most import question however is how to set the tariffs for use of copyright in the various business models and if there should be territoriality in pricing. To grow a sustainable business between creators, intermediaries and users this will be of the utmost importance.
Should this move to an US type of statutory rate set by and independent tribunal?
With various “rights brokers” in place and a set rate for copyright use it moves closer to an US model, but it mean that the European market would open up with less control and more opportunities for all parties involved.
This post was originally made as a contribution towards the Investigative debate organised by 2Pears/Music 4.5: The Death of collective licensing.
Bijdrage EHPO blog: Herziening van het auteursrecht (3) – @MarsM’s perspectief
Bijdrage aan EHPO’S blog ivm herziening auteursrecht d.d. 25-11-2010:
De afgelopen weken laaide de discussie over vernieuwing van het auteursrecht opnieuw op. Niels kwam met een voorzet om de periode waarop auteursrecht op een werk rust te verkorten. De discussie spitst zich in het algemeen toe op verkorting of flexibilisering van het auteursrecht zelf. Ik wil ook naar andere manieren kijken om tot een oplossing te komen. Niet alleen met betrekking tot het auteursrecht zelf, maar ook naar het beheer ervan. Daarvoor benoem ik een aantal knelpunten en geef aan of daar eenvoudige oplossingen voor te vinden zijn.
Allereerst een aantal basisprincipes om een en ander te verduidelijken. De term auteursrecht wordt in de muziekindustrie momenteel teveel in algemene zin gebruikt. Waar hebben we het eigenlijk over? Er is een verschil tussen de rechten van een auteur en de rechten van een uitvoerend artiest [het verschil dat Jerney hierboven ook aangeeft]. Soms is de auteur ook de uitvoerend artiest, vaker is dit niet het geval. In dit artikel zal ik me met name richten op het auteursrecht van tekstschrijvers en componisten, de auteurs dus.
Een auteur verkrijgt automatisch het auteursrecht op zijn werk en kan ook via alternatieve manieren als Creative Commons zijn rechten beheren. Voor afzonderlijke auteurs is het vaak niet mogelijk of wenselijk om met iedere afzonderlijke gebruiker tot een overeenkomst te komen over gebruik van hun werk. Daarom kiezen de meeste auteurs ervoor om dit collectief te doen, bijvoorbeeld via een Collectieve Beheers Organisatie (CBO) als BUMA (= de Nederlandse vereniging van muziekauteurs en -uitgevers). Wat gebeurt is dat de auteurs hun rechten voor alle soorten gebruik overdragen, en zo de zeggenschap verliezen over hun eigen creaties. De auteur kan er niet meer voor kiezen dat zijn werk (deels) vrijelijk verspreid en gebruikt kan worden. Het is daarom van belang dat een auteur de keuzemogelijkheid heeft welke rechten hij zelf beheert en welke hij door een ander laat vertegenwoordigen.
CBO’s als BUMA vervullen verschillende rollen. In het kort: incasseren van vergoedingen en doorbetaling aan auteurs (= repartitie). Het is voor een Nederlandse muziekauteur niet verplicht om je bij BUMA aan te sluiten. Als je toch gebruik wilt maken van een CBO om je rechten te beheren dan kan dat ook bij een buitenlandse beheersorganisatie. Voor de meeste soorten muziekgebruik is BUMA door de overheid aangewezen als enige Nederlandse instantie die zich bedrijfsmatig met het collectief beheer van muziekauteursrecht mag bezig houden. Voor muziekgebruik op internet is dit echter niet wettelijk het geval.
Een probleem van de auteurswet is dat verschil wordt gemaakt in type gebruik:
Het openbaar maken (= artikel 12 van de Auteurswet) (BUMA-rechten)
Het verveelvoudigen (= artikel 13 en 14 van de Auteurswet) (STEMRA-rechten, mechanisch recht of mechanicals)
Bij het persen van een CD is er alleen sprake van het verveelvoudigingsrecht. Indien een muzikant tijdens een concert een lied ten gehore brengt is er alleen sprake van het openbaarmakingsrecht. Het muziekgebruik op internet is in de meeste landen in de wereld een combinatie van beide rechten. Een belangrijke uitzondering daarop zijn de Verenigde Staten, waar een download 100% mechanisch recht is en een stream een openbaarmaking. Deze ‘download mechanicals’ worden in de V.S. door muziekdiensten als iTunes aan platenlabels betaald, die verantwoordelijk zijn om deze te verrekenen met de muziekuitgeverijen.
Sinds een beslissing van de Europese Commissie uit 2005 is er volop concurrentie ontstaan tussen de verschillende Europese CBO’s en grote muziekuitgevers die het financieel aantrekkelijke verveelvoudigingsrecht van Anglo-Amerikaanse muziekwerken hebben. Concurrentie is meestal goed, maar in dit geval heeft het geleid tot een enorme chaos die marktverstorend werkt. BUMA heeft altijd gepleit voor een oplossing waarbij je via 1 loket alle muziekauteursrechten kunt licenseren, en heeft dergelijke licenties ook verleend aan Amerikaanse muziekdiensten als eMusic en Beatport. Hierdoor was het voor deze muziekdiensten mogelijk om via 1 licentie in alle Europese landen het muziekauteursrecht van het gehele wereldrepertoire te regelen. BUMA creëerde een one-stop-shop. De grote muziekauteursrechtenorganisaties uit Duitsland (GEMA) en het Verenigd Koninkrijk (PRS) gingen hier echter niet mee akkoord en hebben rechtszaken aangespannen die BUMA verloor. Genoemde grote Europese CBO’s en grote muziekuitgevers als EMI Publishing, Warner Chappell en Universal Publishing willen zelf hun rechten direct uitlicenseren aan muziekdiensten die actief zijn in de Europese markt. Aangezien deze grote partijen commercieel aantrekkelijk repertoire vertegenwoordigen gaan de muziekdiensten hiermee akkoord. Dit leidt tot een verschraling in het repertoire dat internationale muziekdiensten kunnen aanbieden en gaat regelrecht in tegen een belangrijke uitgangspunt van de Europese Unie: culturele diversiteit.
Een tweede gevolg is dat er een ongelofelijke versnippering van rechten ontstaat. De rechten van een song die Ilse de Lange heeft geschreven met een Amerikaanse tekstschrijver zijn compleet verspreid, zowel tussen BUMA als de Amerikaanse Performing Right Society, als ook de Amerikaanse uitgever die de verveelvoudigingsrechten (mechanicals) beheert. Als gevolg van de diverse sublicenties en onderlinge afspraken over verdeling van openbaarmaking- en verveelvoudigingsrechten is het onmogelijk voor muziekdiensten na te gaan welke rechten bij wie zijn ondergebracht in de afzonderlijke landen.
De gatekeepers en intermediaries waar Neelies Kroes, Europese Commissaris Digitale Agenda, naar verwijst in haar speech van 5 november jl. staan niet open voor innovatie en houden hun kostbare informatie achter slot en grendel. De onderlinge competitie tussen de verschillende CBO’s leidt zo tot onnodige versnippering, terwijl die partijen juist tot gezamenlijke afspraken zouden moeten komen. Op dit moment is het echter de Europese Commissie die in verband met kartelvorming tegen deze vorm van samenwerking is.
Het is hoog tijd dat Neelie Kroes met krachtige maatregelen komt die leiden tot een echte Europese markt, waar zowel auteur als consument van profiteren. Maatregelen die genomen kunnen worden hebben zowel betrekking op het auteursrecht zelf als ook het beheer van die rechten.
Met betrekking tot het Auteursrecht moet er een tweede Europese harmonisatie komen die opnieuw kijkt naar de basisprincipes die gehanteerd worden. Het feit dat muziekauteursrecht op internet bestaat uit zowel een openbaarmaking- als een verveelvoudingsrecht maakt het extra gecompliceerd. Hier moet op een innovatieve manier gekeken worden hoe dit te definiëren en te regelen. De technische mogelijkheden van internet veranderen zo snel dat eerder gekeken moet worden naar functionaliteit en de waardeketen dan naar welk technisch procedé wordt gevolgd. Kijk bijvoorbeeld naar wat er gebeurt door de verspreiding van muziek via API’s in allerlei nieuwe toepassingen en de diverse platforms die zich momenteel kunnen beroepen op het ‘hosting’ principe, zoals vastgelegd in artikel 14 van de E-Commerce Richtlijn 2000/31/EG.
Een andere belangrijk basisprincipe dat grote invloed heeft op hoe men het auteursrecht beheert is afkomstig uit 1996, de WIPO treaties WPPT en WCT. De afspraken die daarin zijn gemaakt over interactiviteit zijn ook aan herziening toe. Zo is er bijvoorbeeld geen duidelijkheid over gepersonaliseerde diensten. Dit leidt tot onduidelijkheid of deze rechten kunnen worden beheerd door een collectieve naburige-rechtenorganisatie als SENA of dat de producent/platenmaatschappij de controle behoudt. Kortom: alleen al de basisprincipes van het huidige auteursrecht zijn voor het internettijdperk aan herziening en harmonisatie toe.
Het uitgangspunt van het Europese auteursrecht zou een eerlijke balans moeten zijn tussen rechthebbenden (auteurs, uitvoerende artiesten, producenten) en eindgebruikers. De uitdaging is dan ook om een platform te creëren waar deze balans wordt gevonden. In sommige landen wordt dit gedaan via een tribunaal, maar dit is een ingewikkeld en tijdrovend proces. Momenteel vraagt de Europese Commissie in consultatierondes input van de diverse stakeholders. Bij de rechten van de consument zou rekening gehouden kunnen worden met fair use- achtige uitzonderingen die nieuwe vormen van creatie mogelijk maken. Op deze manier kun je een eenduidig en rechtvaardig tariefsysteem opzetten dat door alle partijen wordt ondersteund. Indien er nieuwe soorten van muziekgebruik, distributie- en businessmodellen ontstaan kan op deze manier overleg plaatsvinden hoe daarmee om te gaan, zodat innovatieve nieuwe start-ups een kans krijgen.
Veel CBO’s bestaan uit een front office voor de gebruikers van muziekwerken en een back office voor auteurs die hun rechten hebben overgedragen aan de organisatie. Naast auteurs die direct zijn aangesloten vertegenwoordigen de CBO’s ook elkaars rechthebbenden op basis van zg. wederkerigheidsovereenkomsten. Hierdoor kan het wereldrepertoire worden aangeboden. Dit systeem werkt goed voor specifiek offline muziekgebruik. Voor internet en andere digitale toepassingen is het mijn inziens de verkeerde aanpak. Momenteel zijn er verschillende CBO’s die immens grote investeringen doen om het juiste administratiesysteem op te zetten. Dit is misschien goed voor de onderlinge concurrentie, maar het is waarschijnlijk veel efficiënter om hierbij samen te werken.
De Europese auteurs kunnen zich aansluiten bij een Europese auteursrechtenorganisatie van hun keuze. Als vergoedingen gelijk of vergelijkbaar zijn, zijn andere, servicegerelateerde zaken van belang, bijvoorbeeld keuzevrijheid van type muziekgebruik en financiële afspraken over regelmaat van uitkeringen. Het verschil in voorwaarden leidt tot gezonde concurrentie tussen de verschillende Europese CBO’s. Momenteel zorgen sommige lokale auteurswetten in Europese lidstaten en de grote belangen van de CBO’S ervoor dat het niet mogelijk is om via 1 licentie alle muziekauteursrechten te regelen. Indien consensus bestaat over het tarief tussen rechthebbenden en gebruikers kan een administratieve instantie die zelf geen rechten bezit de schakel vormen tussen de muziekdiensten en rechthebbenden. Deze onafhankelijke organisatie kan als ‘clearing house’ fungeren, waarbij vergoedingen rechtstreeks aan de rechthebbende(n) worden uitgekeerd. Het voordeel van zo’n onafhankelijke instantie is dat verschillende marktpartijen kunnen deelnemen. In de V.S. zijn al bedrijven die dit doen. Door onderlinge concurrentie zal men efficiënt te werk moeten gaan. Het tweede grote voordeel is dat zo’n organisatie niet alleen muziekauteursrechten hoeft te verhandelen van de CBO’s, maar ook een rol kan spelen bij het beheer via alternatieve organisaties als Creative Commons. En nog belangrijker: de naburige rechten van producenten en uitvoerende artiesten. Dat sluit weer goed aan bij recente ontwikkelingen waarbij artiestenvakbonden en de Consumentenbond inkomsten uit heffingen en internetvergoedingen willen verdelen naar auteur, uitvoerend artiest en producent.
Ik pretendeer zeker niet de oplossing te hebben, maar wil graag dat er eindelijk echte actie wordt ondernomen die daadwerkelijk leidt tot een gezonde Europese markt.
Reacties terug te lezen via Blogger
FlexCo: Buma/Stemra en het flexibiliseren van het auteursrecht beheer.
Eerder dit jaar heeft Buma/Stemra tijdens de Eurosonic/Noorderslag conferentie, onder de projectnaam “FlexGo”, het plan wereldkundig gemaakt om verdere flexibilisering in te zetten bij het beheer van de auteursrechten.
Een goed achtergrondartikel over FlexGo/ FlexCo is bij 3voor12 terug te vinden en in het Buma/Stemra Magazine (editie voorjaar 2011, pagina 26-27).
Maandag 23 mei staat dit project ter goedkeuring op de agenda van de Buma/Stemra Algemene Leden Vergadering.
Vandaar dat ik nog even stil wil staan bij de aspecten van één van de mogelijkheden die men wil gaan bieden aan de componisten en tekstdichters, namelijk een “opt out” mogelijkheid voor de online/digitale exploitatie van de muziekwerken.
Deze komt met name voort uit de wens van de uitvoerende artiest om zijn muziek via het internet te promoten, waarbij de huidige Buma/Stemra regelingen een drempel vormen. Door een “opt out” regeling toe te passen worden de online rechten niet meer collectief door Buma/Stemra vertegenwoordigd.
De voorgestelde “opt out” regeling gaat gelden voor alle muziekwerken die een auteur heeft gemaakt en zal maken, en is ook van toepassing voor alle vormen van digitale/online exploitatie.
Dit betekent dat je als auteur niet op muziekwerk niveau of per website kan aangeven wanneer er wel of niet een vergoeding verschuldigd is. Alles of Niets.
Dus een band die zijn eigen muziek schrijft kan niet tegelijkertijd ter promotie enkele nummers vrij/gratis beschikbaar maken en voor de rest van het repertoire dat bijvoorbeeld via iTunes wordt verkocht, een vergoeding innen via Buma/Stemra.
Indien een auteur zijn digitale rechten niet onderbrengt bij Buma/Stemra (of een andere muziekauteursrechtenorganisatie) hoe zit het dan met de auteursrechten vergoeding voor repertoire dat is verkocht via iTunes? Kan de auteur individueel bij iTunes aankloppen om een vergoeding van zijn auteursrechten te innen? Ik verwacht niet dat dit zomaar kan gaan gebeuren. Het is momenteel voor iTunes en andere diensten zoals Spotify nog erg onduidelijk aan wie en in welke verdeling de auteursrechtvergoeding moet worden uitgekeerd.
Wat te doen indien een auteur al een overeenkomst heeft met een muziekuitgeverij of deze in de toekomst gaat maken ?
Met name deze laatste vraag is redelijk essentieel. In de meeste muziekuitgavecontracten staat namelijk dat auteursrechten overgedragen worden aan de muziekuitgever. Indien een auteur is aangesloten bij Buma/Stemra dan heeft de auteur reeds zijn rechten overgedragen aan deze collectieve auteursrechten organisatie en heeft de muziekuitgeverij met name de rol van exploitatie en administratie.
In de situatie waarbij een auteur zijn rechten niet overdraagt aan Buma/Stemra, kan een uitgeverij aangeven dat zij ook de rechten bij de auteur laten. De uitgever kan de mogelijkheid bieden om met de auteur individuele afspraken te maken over de exploitatie van het repertoire. Bijvoorbeeld over de vraag of er muziekwerken bij specifieke aanbieders gratis kunnen worden aangeboden, terwijl voor andere aanbieders de muziekuitgever verantwoordelijk zal worden voor het innen van de “auteursrechtelijke vergoeding”, zoals gratis aanbieden bij een platform als BandCamp en een vergoeding vragen voor de betaalde downloads bij iTunes. De commerciële muziekdiensten zullen eerder geneigd zijn om de vergoeding te betalen aan een muziekuitgeverij die vele auteurs vertegenwoordigt, dan aan de afzonderlijke auteur.
Deze situatie is vergelijkbaar met de exploitatie van de Anglo-Amerikaanse mechanische rechten, waarbij de muziekuitgeverij deze rechten exploiteert en beheert. Hierbij wel de voetnoot dat er snel een oplossing moet komen voor de fragmentatie van de auteursrechten, bijvoorbeeld door het instellen van clearinghouses waar partijen hun rechten kunnen onderbrengen.
Mijn advies aan de auteur is dus dan ook het volgende: het is goed is dat Buma/Stemra deze verdere flexibilisering gaat bieden, maar denk wel erg goed na over de consequenties. Ik denk zelf dat het erg afhankelijk is van waar je staat in je carrière, en dat je een afweging moet maken vanuit het promotie/inkomsten perspectief.
Indien je al een contract hebt met een uitgever, maak dan duidelijke afspraken over wat de gevolgen zijn indien je de digitale rechten bij Buma/Stemra weghaalt. Indien je nog een uitgave contract gaat sluiten met een muziekuitgever kijk dan eerst goed rond wat de mogelijkheden zijn.
De belangrijkste reden om met een muziekuitgeverij een overeenkomst aan te gaan is dat deze als commerciële partij met de auteur individuele afspraken kan maken over hoe en waar het auteursrecht te exploiteren en te promoten. Het is dus echt tijd dat de muziekuitgevers ook op deze manier aan de wensen en mogelijkheden van de auteurs tegemoet komen.
OurMusic.Biz
mars[@]ourmusic.biz // twitter.com/MarsM
Phone: +31641278785 // Skype: MarsMer
Mars Mertens has in the past seven years closely experienced the developments in digital music exploitation from various perspectives.
Initially as International Digital Exploitation Manager for label/distributor [PIAS].
Later as advisor Digital Business Development for the Dutch Music Copyright Organisation Buma/Stemra. Then as Business Development for fanfunding platform SellaBand.
He has now set up OurMusic.Biz, his own independent Consultancy and Business Development company.